Teatr Słowacki w Krakowie
EN | PL
Vernon Subutex
Tajemnice Wesela
Bolesław Śmiały
Rabacja
Zemsta
szklanepaciorki
Teatr w Krakowie. Prolog
Wyzwolenie
Plastiki
Strona główna Aktualne spektakle Archiwum spektakli
 
Aktualności Repertuar Spektakle Zespół Teatr Galeria Bilety

Archiwum spektakli

Obsady premierowe przedstawień po 1945 roku

Tadeusz Różewicz

DO PIACHU - gościnnie Kompania Teatr i Teatr Provisorium z Lublina


Głośna realizacja duetu Opryński – Mazurkiewicz. Po 25 letniej przerwie od prapremiery twórcy kładą nacisk na problemy egzystencjalne. Cały balast sporów politycznych został przez nich odrzucony. Czas, jak filtr oczyszcza sztukę z brudów życia – jak pisze autor – z doraźnej polityki, z biologii. Tę sztukę wystawiono dotąd tylko dwa razy, chociaż Jan Kott zaliczył ją do najważniejszych polskich dramatów napisanych po wojnie. Czwórka aktorów gra niczym teatralna maszynka – cieleśnie, fizycznie, organicznie. Nie jest przesadą, jeżeli nazwiemy te role kreacjami, a lubelską realizację Do piachu wysoce dojrzałą i znaczącą dla polskiego dramatu.

 

 

reżyseria: Janusz Opryński, Witold Mazurkiewicz

obsada: Jacek Brzeziński, Witold Mazurkiewicz, Jarosław Tomica, Michał Zgiet, Borys Somerschaf

konsultacje scenograficzne: Tomasz Bułhak, Jerzy Rudzki

muzyka: Borys Somerschaf

światło i dźwięk: Jan Piotr Szamryk, Jarosław Rudnicki

 

GŁÓWNA NAGRODA REŻYSERSKA I NAGRODA DLA TWÓRCÓW I REALIZATORÓW SPEKTAKLU – PODCZAS X OGÓLNOPOLSKIEGO FESTIWALU NA WYSTAWIENIE POLSKIEJ SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ

WIELKA NAGRODA JURY – NAGRODA MINISTRA KULTURY PODCZAS FESTIWALU MAŁYCH FORM TEATRALNYCH „KONTRAPUNKT” – SZCZECIN 2005

WYRÓŻNIENIE DLA WITOLDA MAZURKIEWICZA PODCZAS FESTIWALU SZTUKI AKTORSKIEJ W KALISZU

 

 

ceny biletów:

normalne

I miejsca 37 zł

II miejsca 32 zł

ulgowe

I miejsca 27 zł

II miejsca 22 zł

 

 

reżyserzy o spektaklu:

 

Sztukę „Do piachu” rozumiemy jako swoisty raport z lasu, z czasu apokalipsy, z czasu „kiedy Bóg człowieka opuścił”. Raport niezwykle współczesny, tak więc na daleki plan zeszły sprawy Armii Krajowej, lub prawie w naszej realizacji nie istnieją. Swoiście pojmowaliśmy przestrzeń tego dramatu, a co za tym idzie przestrzeń teatru. W czasie Apokalipsy wszystko ulega odwróceniu, zamazaniu, dawne przestrzenie oddzielone tym co sakralne i tym co sprofanowane, tu zlewają się w jedną. I jak mówi Komendant: śpimy razem, jemy razem, sramy razem, pijemy razem i razem zabijamy.

Rozgrywamy dramat na ruchomej lawecie – platformie. Aktorzy noszą na plecach las – ciężkie bale świerkowe. Po środku stoi oś świata, która ciągle ginie lub przykryta jest półtusza świńską.

To wszystko opatrzyliśmy poetyckim komentarzem, idąc zresztą za intencją poety: „Pieśnią o życiu i śmierci korneta Krzysztofa Rilke”

Tę realizację dramatu „Do piachu” pojmujemy również jako swoistego rodzaju trzecią część tryptyku. Jest chyba jakaś tragiczna kontynuacja: od Józia z Ferdydurke, poprzez młodego Törlessa do wiejskiego głupka Walusia. To jakaś bolesna opowieść o kawałku naszej dwudziestowiecznej historii.

 

Janusz Opryński

Witold Mazurkiewicz

 

[...] Na samym dole tej drabiny znajduje się Waluś: wiejski parobek całkowicie nieświadomy mechanizmów zarówno małej, jak i wielkiej polityki. Różewicz wywraca tę hierarchię, zmienia radykalnie punkt widzenia: poetyckim impetem, siłą prawdy o człowieku rozrywa historyczny kontekst, przenosi sens sztuki w inny wymiar. Obnaża podstawy duchowej, cielesnej, i społecznej kondycji boleśnie i głęboko. Ten wieki ton demaskacji - czy raczej: odsłonięcia - odbywa się w jego twórczości zawsze na niebezpiecznie zaminowanym gruncie społecznych doświadczeń. Wojna dla Różewicza to - zgodnie z trafną i poruszającą formułą Jana Błońskiego - "przerażenie dosłownością ludzkich spraw". I na odwrót: obnażona egzystencjalna prawda bywa narzędziem najdotkliwszej społecznej prowokacji". [...]

Grzegorz Niziołek, Ciało i słowo

 

[...]Teraz. w roku 1972, odgrzebałem pewną historię którą zacząłem pisać w roku 1948, a potem w roku 1955. "Latryna" i "głupi Waluś". Nieciekawa to sprawa żałosna brudna okrutna. Opowieść z lasu. Tak ale nie opowieść o bohaterach tchórzach wrogach cudownych chłopcach tylko o tępym ciemnym młodym parobku któremu śmierdziały nogi i który "poszedł z oddziału na bandziorkę".

[...] otóż ja teraz dopiero dojrzewam do tego żeby napisać rzecz o głupim Walusiu. Nie o rycerzu, astronomie, filozofie, świętym jeno o głupim śmierdzącym ciemnym parobku Walusiu który urodził się żył i sczezł za czasów narastającego faszyzmu. Nie wybrałem bohatera śmierdziela, wybrałem ludzką kreaturę godną pogardy i zapomnienia a nie szacunku i pamięci. Bo widzisz, mój ty aniołku, ja dojrzewałem, dojrzewałem powoli. Tyle lat musiało minąć, żebym zrozumiał, że pisarz-poeta nie ma prawa do pogardy że ma prawo tylko do miłości od chwili kiedy Bóg opuścił istotę ludzką. "Opowieść" nie nie nie ! "Pieśń o miłości i śmierci szeregowca Walusia" ... to jest tytuł ! Jest w tym tytule świadoma, ironiczna aluzja do słynnego, pięknego poematu R.M.Rilkego Pieśń o miłości i śmierci korneta Krzysztofa Rilke. Pieśń Rilkego mówi o tym, że po śmierci korneta "Na zamku spłonęła kurtka. I list. I róży płatek..." właśnie, właśnie ! [...]

Tadeusz Różewicz, Przygotowanie do wieczoru autorskiego

 

 

[...] Niekoniecznie trzeba mieć świadomość tragizmu, by stać się postacią tragiczną. Na pewno łatwiej było udramatyzować, korneta Krzysztofa Rilke niż "ciemnego, tępego młodego parobka". Różewicz dźwignął go jednak do rangi postaci tragicznej osobliwymi sposobami.

[...] W sensie artystycznym Do piachu... jest połączeniem poezji i jaskrawego naturalizmu. W porównaniu z Echami leśnymi gdzie, zwłaszcza w finale, poezja wypływa na wierzch ("Las to mój dom ogromny") - w Do piachu jest ona skryta w pejzażu, w leśnej wolności, w sympatii do postaci partyzantów, i w humorze, a zwłaszcza w czułości do tego marnego stworzenia, do Walusia. Ów śmierdziel i półgłówek jest kreacją na wskroś poetycką, choć przeważnie niedopowiedzianą, milczącą. [...]

Tadeusz Drewnowski, Walka o oddech

 

Dopiero po wielu latach problemy formy stały się podstawowe przy ocenie “Do piachu”. W realizacji tej sztuki, po 25 letniej przerwie od prapremiery, położono nacisk na problemy dramaturgii i problemy egzystencjalne. Losy jednostki w obliczu wojny i śmierci. Ostatnia realizacja Teatru Provisorium i Kompanii Teatr w Lublinie, premiera 14 grudnia 2003 w reżyserii Janusza Opryńskiego i Witolda Mazurkiewicza, przedstawia “drogę krzyżową” człowieka uwikłanego w “historię” i wojnę. Cały balast sporów politycznych został odrzucony. Czy to dobrze czy źle? Czy po 25 latach “czyśca” i kwarantanny “Do piachu” zostanie zrozumiane w Polsce i za granicą. autor nie wie. Czas, jak filtr oczyszcza sztukę z brudów życia, z doraźnej polityki, z biologii. zostaje czysty, biały szkielet dramatu. Idea.

Tadeusz Różewicz,

we wstępie do rosyjskiego wydania dramatu

 

 

 

 

 

 

Premiera: 14.12.2003

Czas trwania: 1h 30min.

Adres: pl. Św. Ducha 1, 31-023 Kraków centrala: 12 424 45 00, 12 424 45 11, 12 424 45 44 e-mail:
Uwaga: ta strona wykorzystuje pliki cookies. Więcej informacji o celu ich używania i zmianie ustawień przeglądarki znajdziesz tutaj. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Czym są pliki "cookie" - „ciasteczka”?


Poprzez pliki „ciasteczka” należy rozumieć dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, przechowywane w urządzeniach końcowych użytkowników przeznaczone do korzystania ze stron internetowych. Pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie użytkownika i odpowiednio wyświetlić stronę internetową dostosowaną do jego indywidualnych preferencji. „Ciasteczka” zazwyczaj zawierają nazwę strony internetowej z której pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer.

Pliki cookies, wykorzystywane są w celu: tworzenia anonimowych, zagregowanych statystyk, które pomagają zrozumieć w jaki sposób użytkownik korzysta ze stron internetowych dostosowanie zawartości i wyglądu strony do preferencji użytkownika

Używane ciasteczka na naszej stronie


  1. PHPSESSID - identyfikator sesji użytkownika
  2. PersistentQueueNumber,manageableQueueCookie0,goodsport – przechowuje kolejkę zdjęć
  3. offerclient - sesja klienta
  4. CMS_DEBUG – debugowanie strony
  5. jsltTestCookie – testowe ciasteczko
  6. CookieInfo - informacja o wyświetleniu powiadomienia dotyczącego użycia przez stronę plików cookies
  7. __utmaa, __utmab, __utmac, __utmaz - używane są przez usługę Google Analytics która pozwala na generowanie statystyk strony www
  8. ADMS_ID, storeregion, mbox, georouting_presented, BANNER_TYPE, s_pers, s_vi - adobe.com
  9. x-src, datr - używane przez facebook.com

Zmiana ustawień ciasteczek (cookies) w przeglądarkach:


- Opera
- Firefox
- Internet Explorer
- Chrome
- Safari

Wyłączenie akceptacji ciasteczek znacznie ogranicza funkcjonalność większości podstron witryny.